آیا اختلال شنوایی خطر ابتلا به زوال عقل را افزایش می دهد؟

بزرگنمایی تصویر

به گزارش تکنولوژین و به نقل از خبری-پزشکی تحقیقات قبلی ارتباط قوی بین اختلال شنوایی و زوال عقل آینده را نشان داده است. با این حال، مطالعات کمی از یک دوره پیگیری طولانی برای نشان دادن این ارتباط استفاده کرده اند.

برای پرداختن به این شکاف در تحقیقات، یک مطالعه اخیر eClinicalMedicine، یک دوره پیگیری بیش از دو دهه را برای توجیه علیت معکوس و سردرگمی در نظر گرفته است.

حدود ۴۰ درصد از موارد زوال عقل در سراسر جهان را می توان با ده ها عامل خطری که می توان آنها را به تعویق انداخت یا از آنها پیشگیری کرد، به حساب آورد. در این میان مهمترین آنها اختلال شنوایی است. نگرانی هایی وجود دارد که این ارتباط به دلیل وجود علیت معکوس و احتمال تشخیص اشتباه، جعلی باشد.

بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی اغلب زمان زیادی طول می‌کشد تا ایجاد شوند، و اختلال شنوایی می‌تواند فقط یک علامت اولیه باشد. برخی از بیماری ها ممکن است تا ۲۰ سال طول بکشد تا علائم بالینی ظاهر شوند.

تعداد کمی از مطالعات خطر زوال عقل و اختلال شنوایی عینی را مورد بررسی قرار داده اند در حالی که اجازه ۱۰ یا ۲۰ سال پیگیری را می دهند.

هدف اصلی این مطالعه استفاده بهینه از شواهد موجود و ارزیابی اینکه آیا اختلال شنوایی می تواند یک عامل خطر مستقل برای زوال عقل در نظر گرفته شود، بود.

این بزرگترین مطالعه طولی از ارزیابی تشخیصی زوال عقل با استاندارد طلایی و آزمایش شنوایی سنجی استفاده می کند. نقطه قوت این تحلیل شامل بیش از دو دهه پیگیری و محاسبه عوامل مخدوش کننده بالقوه است.

علاوه بر هدف اولیه، هدف ثانویه مطالعه حاضر، بررسی ارتباط با زوال عقل آلزایمر (AD) و افراد غیر AD بود.

داده‌های فردی از مطالعه سلامت تروندلگ (HUNT)، نروژ، برای این تجزیه و تحلیل استفاده شد. از افراد حداقل ۲۰ سال خواسته شد تا در چهار نظرسنجی ده ساله شرکت کنند. اینها عبارتند از HUNT1 (۱۹۸۴-۱۹۸۶)، HUNT2 (۱۹۹۵-۱۹۹۷)، HUNT3 (۲۰۰۶-۲۰۰۸) و HUNT4 (۲۰۱۷-۲۰۱۹).

علاوه بر این، یک مطالعه فرعی (HUNT4 ۷۰+) انجام شد که شامل افراد ۷۰ سال و بالاتر بود. مطالعه حاضر یافته های حاصل از مطالعه HUNT4 ۷۰+ را گزارش می کند.

۷۱۳۵ نفر که بین سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸ از نظر دمانس مورد ارزیابی قرار گرفتند و شنوایی‌سنجی داشتند، وارد شدند. راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی برای ارزیابی دمانس استفاده شد.

تمام ارتباط بین متغیرهای کلیدی مورد علاقه با استفاده از رگرسیون پواسون پس از حسابداری مناسب برای عوامل مخدوش کننده مورد مطالعه قرار گرفت.

پس از تعدیل عوامل مخدوش کننده، ارتباط بین زوال عقل و اختلال شنوایی ۱.۰۴ در از دست دادن ۱۰ دسی بل در آستانه شنوایی، یعنی خطر نسبی (RR) بود. این بر اساس کل نمونه بود.

هنگامی که نتایج بر اساس سن طبقه بندی شد، برای افراد زیر ۸۵ سال، خطر ۱۲٪ افزایش یافت. به عبارت دیگر، RR برای این گروه ۱.۱۲ بود. با اختلال شنوایی به عنوان یک مواجهه دو متغیره، برای کل نمونه، RR ۱.۰۹ بود.

زمانی که فقط افراد زیر ۸۵ سال مورد ارزیابی قرار گرفتند، این میزان ۳۶ درصد افزایش یافت. علاوه بر این، ارتباط متوسطی با AD برای مردان و با غیر AD برای زنان وجود داشت. برای افراد بالای ۸۵ سال هیچ ارتباطی وجود نداشت.

ارتباط بین اختلال شنوایی و زوال عقل ضعیف شد زیرا عوامل مخدوش کننده بیشتر به حساب آمد. شرکت کنندگان در مطالعه، نسبت به کسانی که ترک تحصیل کردند، بیماری های همراه در میانسالی کمتر، شنوایی بهتر و سطح تحصیلات بالاتر داشتند.

این عوامل می‌توانند این ارتباط را تضعیف کنند که با عدم وجود ارتباط در افراد بالای ۸۵ سال و وجود در افراد زیر ۸۵ سال ثابت می‌شود. یک مفهوم اضافی این است که مرگ می تواند به عنوان یک خطر رقابتی برای زوال عقل عمل کند.

در مجموع، مطالعه حاضر ارتباط متوسطی را بین اختلال شنوایی و زوال عقل در افراد کمتر از ۸۵ سال ثبت کرد. با این حال، این در افراد بالای ۸۵ سال که مرگ می‌تواند خطر رقیب مرگ باشد، صادق نبود.

تحقیقات آینده باید سوالاتی مانند خطر ابتلا به زوال عقل یا انواع فرعی زوال عقل در هر دو جنس و انواع زیرگروه های غیر AD مرتبط با مشکلات شنوایی را بررسی کند.

نقاط قوت کلیدی این مطالعه شامل شناسایی استاندارد طلایی توانایی شناختی و آسیب شنوایی است. تشخیص های شناختی انجام شده در اینجا بسیار برتر از سایر مطالعاتی بود که عمدتاً به سوابق مرگ و بستری شدن در بیمارستان متکی هستند.

علاوه بر این، اجازه دادن به بیش از دو دهه پیگیری و حجم نمونه بزرگ، خطر عوامل مخدوش کننده و علیت معکوس را به حداقل رساند.

محدودیت اصلی این مطالعه حول این واقعیت است که می‌توان این ارتباط را به دلیل بیماری‌های همراه قابل توجه در یک جمعیت سالمند دست کم گرفت.

زیرگروه های بیشتر زوال عقل ممکن است به اشتباه طبقه بندی شوند زیرا تصویربرداری از مغز انجام نشده است و نشانگرهای زیستی AD جمع آوری نشده اند.

به دلیل ماهیت مشاهده‌ای این مطالعه، تشخیص زمان شروع شرایط دشوار بود، که این امر تفکیک اثرات میانجی و عوامل مخدوش‌کننده را دشوار می‌کرد.