آیا تنهایی می تواند منجر به دیابت شود؟

بزرگنمایی تصویر

به گزارش تکنولوژین و به نقل از خبری-پزشکی در مطالعه‌ای که اخیراً در مجله Nutrients منتشر شد، محققان تأثیرات واسطه‌ای فعالیت بدنی، شاخص توده بدنی (BMI) و کیفیت رژیم غذایی را بر ارتباط بین احساس تنهایی و دیابت ارزیابی کردند.

تنهایی، یک حالت عاطفی ذهنی، با افزایش خطر ابتلا به دیابت و بیماری های قلبی عروقی مرتبط است. برخی از مکانیسم‌های زمینه‌ای که به این افزایش خطر کمک می‌کنند عبارتند از افسردگی، اختلال در عملکرد شناختی و پذیرش در خانه سالمندان.

تنهایی از طریق مسیرهای مختلف، از جمله کیفیت رژیم غذایی، فعالیت بدنی، نوشیدنی های الکلی، سیگار کشیدن و الگوهای خواب، سلامت را بدتر می کند. عوامل روانشناختی مانند استرس درک شده و افسردگی تأثیرات متناقضی بر این ارتباط دارند که ممکن است تحت تأثیر رفتارهای غذایی ناسالم و چاقی قرار گیرند. بنابراین، تحقیقات بیشتری برای کشف مسیرهای میانجی بین تنهایی و چاقی برای حمایت از توسعه مداخلات بهداشتی موثر مورد نیاز است.

در مطالعه حاضر، محققان بررسی می‌کنند که آیا فعالیت بدنی، BMI و کیفیت رژیم غذایی در رابطه بین تنهایی و دیابت در میان بزرگسالان سفیدپوست و آفریقایی-آمریکایی بین ۳۶ تا ۷۷ سال در ایالات متحده واسطه می‌شوند یا خیر.

این مطالعه شامل ۱۷۱۳ نفر بود که بین سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۷ در بازدیدهای بعدی مطالعه پیری سالم در محله‌های تنوع در سراسر طول عمر (HANDLS) شرکت کردند و اطلاعات کاملی در مورد متغیرهای توضیحی، پیش‌بینی‌کننده و پیامد داشتند در مطالعه حاضر گنجانده شدند. . کارآزمایی HANDLS در سال ۲۰۰۴ انجام شد و شامل ۳۷۲۰ نفر برای ارزیابی تأثیر عوامل اجتماعی-اقتصادی بر تناقضات سلامت در میان ساکنان سفیدپوست و آفریقایی-آمریکایی بالتیمور بود.

شرکت کنندگان بر اساس سطح گلوکز خون ناشتا، داروها و گزارش های خود به عنوان غیر دیابتی، پیش دیابتی یا دیابتی طبقه بندی شدند. مقیاس سه ماده ای دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس (UCLA) تنهایی را بر اساس فقدان همراهی، احساس کنار گذاشته شدن و انزوای اجتماعی اندازه گیری کرد.

نمرات شاخص تغذیه سالم (HEI) ۲۰۱۰ بر اساس پاسخ های شرکت کنندگان از دو یادآوری رژیم غذایی ۲۴ ساعته که با استفاده از روش چند پاس خودکار (AMPM) توسط وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) برای ارزیابی کیفیت رژیم به دست آمده بود، بود.

همه شرکت‌کنندگان کتابچه‌های غذا و سایر وسایل کمکی را برای تخمین اندازه سهم دریافت کردند. اقلام غذایی با استفاده از پایگاه داده غذا و مواد مغذی USDA برای مطالعات رژیم غذایی (FNDDS) کدگذاری شدند.

فعالیت بدنی با استفاده از پرسشنامه Baecke ارزیابی شد و تجزیه و تحلیل میانجی با استفاده از مدل کلان Hayes PROCESS انجام شد. متغیرهای کمکی شامل سن، جنس، نژاد، تحصیلات، درآمد خانوار و مصرف الکل بود.

میانگین سنی شرکت کنندگان ۵۷ سال بود که ۵۹ درصد آنها زن، ۳۹ درصد سفیدپوست و ۳۸ درصد درآمد زیر فقر داشتند. در گروه مورد مطالعه، ۱۶% و ۲۴% به ترتیب به عنوان پیش دیابت و دیابت طبقه بندی شدند. حدود ۱۴٪ از شرکت کنندگان اغلب عدم وجود یک همراه را احساس می کردند. با این حال، تنها ۸٪ احساس انزوای اجتماعی را گزارش کردند.

از میان شرکت کنندگان، ۲۴ درصد، ۲۶ درصد و ۵۱ درصد به ترتیب دارای وزن طبیعی، اضافه وزن و چاق بودند. پیش دیابت و دیابت به ترتیب در بین افراد سفیدپوست و آفریقایی-آمریکایی بیشتر گزارش شده است.

در مقایسه با بزرگسالان آفریقایی-آمریکایی، سفیدپوستان بیشتر احساس می کنند که کنار گذاشته شده اند. احساس تنهایی با کیفیت رژیم غذایی و فعالیت بدنی همبستگی معنی دار اما معکوس نشان داد.

از طریق مدل کلان فرآیند، ۹ مسیر مستقیم ارتباط تنهایی با دیابت ایجاد شد که در آن تنهایی بر کیفیت رژیم غذایی، BMI یا فعالیت بدنی تأثیر می‌گذارد و در نتیجه خطر ابتلا به دیابت را افزایش می‌دهد.

احتمال کیفیت پایین رژیم غذایی با احساس تنهایی افزایش می یابد. سن، جنس زن، پیشرفت تحصیلی بالاتر و درآمد ۱۲۵ درصد بالاتر از سطح فقر به طور معنی داری با کیفیت بهتر رژیم غذایی مرتبط بود. در مقایسه، جوان‌تر بودن، مرد بودن یا گذراندن سال‌های تحصیلی بیشتر، احتمال سطوح فعالیت بدنی بیشتر را افزایش می‌دهد.

فعالیت بدنی یک عامل پیش بینی کننده بود که به طور قابل توجهی به تغییرات در مقادیر BMI کمک کرد. مقادیر بالاتر BMI به طور قابل توجهی با سن کمتر، زن بودن، داشتن درآمد بیش از ۱۲۵٪ وضعیت فقر و مصرف کمتر نوشیدنی های الکلی مرتبط بود.

مقادیر بالای BMI به طور قابل توجهی خطر ابتلا به دیابت را به روشی وابسته به دوز افزایش می دهد، با افزایش بیشتر BMI منجر به افزایش خطر ابتلا به دیابت می شود. فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی بر تأثیر احساس تنهایی بر خطر دیابت تأثیر معنادار و غیرمستقیم داشتند. وضعیت نژاد و فقر به طور قابل توجهی بر تأثیر تنهایی بر دیابت تأثیر گذاشت.

احساس تنهایی ارتباط معنی داری اما معکوس با ورزش بدنی و کیفیت رژیم غذایی داشت که با مطالعات قبلی مطابقت دارد.

ایجاد اختلالات سلامت روان مانند افسردگی و تنهایی اغلب چند وجهی است، زیرا التهاب مزمن مرتبط با بیماری های مختلف از جمله دیابت، آسیب شناسی مشابهی با افسردگی دارد. علاوه بر این، سلامت روان ضعیف اغلب منجر به رژیم‌های غذایی با کیفیت پایین می‌شود که سرشار از غذاهای فرآوری‌شده و میوه و سبزیجات کم است، علاوه بر عادات خواب ضعیف و افزایش ناراحتی‌های روانی.

تعامل پیچیده بین سبک زندگی و عوامل ژنتیکی در تنهایی و دیابت بر اهمیت توسعه برنامه های مداخله هدفمند که ممکن است نتایج سلامت روانی و جسمی را بهبود بخشد، تأکید می کند.